قدرناشناسی از معلم انقلاب، مجتبی خندان، هفته‌نامه صدا،شماره ۱۶

ساختمان حسینیه ارشاد که با نام حسینیه اما به فرم و شکلی مدرن و با سالن اجتماعات و کتابخانه و سالن کنفرانس یا آمفی تیاتر در سال 1347 ساخته شد از دیر باز محل برگزاری مراسم های روشنفکران ملی و مذهبی بوده است. دکتر شریعتی بین سال های 49 تا 51 در آن سخنرانی می کرد و بخشی از مهم ترین کتاب های شریعتی از همان سخنرانی هاست. در سال 51 به دستور شخص شاه حسینیه ارشاد پلمپ شد و تا انقلاب آن جا تعطیل بود. حتی مجلس تدوین پیش نویس قانون اساسی در حسینیه ارشاد برگزار شد . اما متاسفانه بعد از فوت مرحوم میناچی درِ حسینیه ارشاد به روی روشنفکران مذهبی و مراسم هایی که برای شب های قدر و محرم برگزار می کردند بسته شد و حتی برای مراسم تشییع همسر دکتر شریعتی که هویت حسینیه ارشاد منبعث از نام شریعتی است هم باز نشد .

قدر ناشناسی از هر چهره و هر شخصیتی در پهنه ی سیاسی ایران چه قبل و چه بعد از انقلاب بارها اتفاق افتاده، اما حجم گسترده ای از این خصلتِ نامبارکِ اصحابِ قدرت، در چهل سال گذشته به وقوع پیوسته است. از ممانعت از برگزاری مراسم سالگرد فوت مهندس بازرگان در 13 سال گذشته و خیلی شخصیت های دیگر تا همین آخری که ممانعت از برگزاری مراسم تشییع پیکر همسر دکتر علی شریعتی در حسینیه ارشاد بود.

این ممانعت از مراسم تشییع که حرکت زشتی است و مرتبه قبل برای مراسم تشییع مرحوم امیرانتظام هم اتفاق افتاد، از سه جهت زشت تر بود. اول به این جهت که خانواده ی دکتر شریعتی یکی از شریف ترین و فرهیخته ترین خانواده ها بوده اند، بدین جهت که فرزندان دکتر شریعتی که در دامان خانم شریعت رضوی تربیت و رشد یافتند، در این سال ها با کم‌ترین حاشیه در عالی ترین سطوح دانشگاهی تدریس می کردند.

دوم این که ما که مدعی آداب مسلمانی و البته انسانی هستیم و اصولا، نه لزوما، علی رغم اختلافی که با متوفی داریم اما به محض اتفاق ناگوار فوت، اختلاف ها و سخت گیری ها را برای خانواده ی مرحوم کنار می گذاریم و حتی به برگزاری مراسم های متوفی کمک هم می کنیم، نه این که از برگزاری مراسم تشییع جلوگیری کنیم.

سوم این که خانم شریعت رضوی جدا از فضایل مهم اخلاقی و شخصیتی که خودشان داشتند، همسر یکی از بزرگترین معلم های انقلاب بودند. پای انقلاب روی دوش امثال شریعتی گذاشته شد و به ثمر رسید. جمهوری اسلامی که حتی نتوانست – یا نخواست – به وصیتِ عهدی شریعتی عمل کند و پیکر او را طبق وصیت ش به حیاط حسینیه ارشاد منتقل کند. حداقل می توانست در برگزاری مراسم فوت همسر دکتر شریعتی نه این که سنگ تمام بگذارد، بلکه کاری به کار برگزار کننده ها نداشته باشد. برگزاری مراسم تشییع خانم شریعت رضوی در حیاط حسینیه ارشاد ، جدا از بار نوستالژیکی که برای دوستداران شریعتی داشت، به لحاظ ترافیکی و امنیتی، قطعا ثمرات و ملاحظات دیگر و بهتری داشت.