نامه مهندس بازرگان به استاد محمد تقي شريعتي بمناسبت شهادت دكتر علي شريعتي
استاد اجل و پدر بزرگوار جناب آقاي محمد تقي شريعتي قربانت گردم. قصد تشرف به مشهد و وظيفه خدمت در مجلس ترحيم دكتر علي خودمان براي همناله شدن با آن پدر خميدة داغ ديده و هزاران نفر ماتمزده بهت زده داشتم. گرفتاري و بي سعادتي مانعم شد ناچار بدين وسيله عرض سلام و تسليت مينمايم. مصيبت نه چنان است كه بتوان خاموش نشست و نه انحصار بجنابعالي و به خويشاوندان و همشهريان دارد. مصيبت مصيبت نسل رشد يافته تشنه شده حقيقت و فداكاري يك ملت است! بنده كه در فوت مرحوم پدرم و مادرم اين اندازه تأثرو تسليت در هر رهگذر دريافت نكرده بودم علي كه با ادراك و آثارش بسال روشنتر و صافتر ميشدو جامعه را روشنتر ميساخت شاخسار پرثمري از آن پدر پرفضا و اخلاص بود كه در بحبوحه احتياج و استقبال از سنگيني بار شكسته شدو با افتادن او اميدها و آرزوها بزمين ريخت. مصيبت ديگر آنكه دوستان نتوانند در عذايش دور هم نشسته دعا كنند و فضايلش را بگويند ولي سازمان دشمني كه در زمان حيات او را بدنام و از درس و ارشاد و دانشگاه بركنار كرد و نوشته هايش را مدرك جرم و بهانة شكنجه جوانان قرار ميدادو خودش را در زندان و سپس در جدايي از مردم انداخته با فشارها و نقشه ها دق كشش كرد حالا تسليت سرا و مديحه خوانش ميشود. البته باين خيال كه طبق داستانهايي كه از او شنيدم مانند آن كناس كلاش مزيناني خود را به او بمالدتا آلوده اش كند……. علي با قلب و قلمش جوابگوي مسايل فكري و مشكلات رواني جوانان مسلمان ما بود. مرگش مظهري از ابتلاهاي خاص زمانه متلاطم معاصر گشت و درسي براي مواجه با مسايل علمي و مقاومت در برابر مشكلات اجتماعي از خداوند حكيم صبر و پاداش بزرگ براي پدري كه غير از علي فرزندان ارزنده ديگر تربيت و تحويل جامعه كرده است مسيلت مينمايم و از نسل جوان پرشور ميخواهم جنازه و خاطره اش را بجاي ناله و ياس با صبر و اميد و عزم بدوش بكشند و افكار و آثارش را مشايعت نمايند.
انا لله و انا اليه راجعون
مهد ي بازرگان
5/تير/1355
