نامه دانشجويان دانشگاه تهران به جمعيت در ارتباط با حمله هاي
عمال رژيم به خوابگاه و ضرب و شتم و اخراج دانشجويان از كوي دانشگاه
خرداد ماه 1357
بسم الله الرحمن الرحيم
جمعيت ايراني دفاع از آزادي و حقوق بشر
با احترام
دراين زمان كه هيچ گوشي به سخن ما و هيچ مقامي به فرياد ما پاسخ نميگويد، در بحراني كه همه دست در دست هم و با توطئه هاي از پيش ساخته و پشت پرده براي استيصال ما بپا خاسته اند،
سرگردانيم كه فرياد درد خود را به گوش چه مقامي و به عرض چه مرجعي برسانيم؟ و از آنجا كه در اين مرز و بوم هيچ مرجعي و هيچ مقامي را به صلاح ندانسته و به رسميت نمي شناسيم، ما دانشجويان دانشگاه تهران بنا بر اعتمادي كه به آن مرجع محترم داريم و خدمات دفاعي اعضاي آنرا پيوسته از حقوق ملت مظلوم به چشم ديده و بگوش شنيده ايم صلاح بر آن ديديم كه پيش آن مرجع عرض حال نمائيم. اينك به اجمال آن مرجع محترم ر ااز جريانات عيني و واقعي يكسال تحصيلي دانشگاه تهران باخبر ميسازيم.
هنوز در آغاز سال تحصيلي قدم به دانشگاه ننهاده بوديم كه دريافتيم انجمن هاي دانشجوئي، كتابخانه هاي دانشجوئي، فعاليتهاي ورزشي و خدمات دانشجوئي اعم از كوهنوردي و سازمان تعاوني نظارت بر امور غذائي و غيره د رطي تعطيلات تابستاني توسط عوامل ساواك ” كه دخالت عوامل مذكور را مقامات دانشگاهي نيز تاييد مينمايند ” تعطيل گرديده، و درها شكسته شده، و اموال آنها به غارت رفته و كتابها را ضبط كرده اند ” طبق آماري حدود 10 هزار جلد كتاب از كتابخانه هاي دانشجويان دانشگاه تهران به غارت رفته است “. متعاقب اين امر دانشجويان به مسئولين دانشكده ها مراجعه كرده ولي جوابي نشنيدند جو فشار و اختناق را به حدي بالابردند كه حتي تبريك هائي كه براي ورود دانشجويان سال اول نصب ميشد، ميكندند و پاره ميكردند. كارشكني ها به طرز بي سابقه اي همراه با حملات وحشيانه گارد دانشگاه و پليس به دانشجويان ادامه يافت تا جائي كه در محوطه دانشگاه امنيت طبيعي كه ضروري بقاي هر انساني است، از ما دانشجويان سلب شد، بطور ناگهاني مورد ضرب و شتم و حمله گارد واقع ميشديم و حتي هنگام صرف غذا كه حيوانات راهم آزاد ميگذارند، تا با آرامش تغذيه كنند، ما مورد هجوم واقع ميشديم، در مسجدكه محيط مقدس بشري و مكان صلح و امنيت عمومي ” ادخلواها بسلام آمنين ” است، ما ازحمله پليس درامان نبوده ايم.
سرانجام اين همه حملات و دسيسه هاي ضد دانشجوئي منجر به انحلال ترم اول دانشگاه شد و بدنبال آن بدون كسب نظر از كادر آموزشي و برخلاف رضايت اساتيد دانشگاه ” كه منجر به شكايت بعضي از اساتيد از معاون آموزشي دانشگاه شد “، دركارنامه دانشجويان نمره (ه) منظور شد و پس از آن بنابر نقشه هاي از پيش طرح شده كمك هزينه هاي دانشجوئي كه تنها قوت لايموت دانشجويان بود، قطع گرديد، و تعداد زيادي از دانشجويان را بعنوان مشروط و مخل نظم از دانشگاه اخراج كردند!
دانشجويان با همكاري اساتيد در دانشكده ها به تشكيل جلسه هائي براي بحث پيرامون استيفاي حقوق از دست رفته، گردهم جمع شدند، ولي هر بار با هجوم وحشيانه پليس به درون دانشكده ها و حتي كلاسها ” كه تعداد زيادي از دانشجويان و حتي اساتيد نيز مضروب شدند “، مواجه شدند.
مساله فشار و حمله به بيرون دانشگاه هم كشيده شد و چند بار در كوهها به دانشجويان حمله شد. و متعاقب آن عده اي مجروح و بسياري نيز دستگير شدند.
اين حملات چند بار در كوههاي شمال تهران بوسيله هليكوپتر و كماندوهاي مسلح ارتشي و ژاندارمهاي چماق و چوب و. . . . بدست (كه خبر آن توسط خبرگزاريهاي بين المللي نيز مخابره گرديد) صورت گرفت. در ارديبهشت ماه امسال كه دانشجويان تصميم گرفتند براي مذاكره و نظرخواهي از مسئول دانشگاه، در محوطه چمن دانشگاه جمع شوند ناگاه با توطئه اي از پيش ساخته مواجه شدند. هنگاميكه در حدود هراز نفر در چمن گرد آمده و ديگران هم تدريجاٌ داخل چمن ميشدند و استقرار مي يافتند، ناگهان اتومبيلي تحت الحفظ و بظاهر شخصي داخل محوطه دانشگاه شد و در حاليكه پرچم ب آن نصب شده بود شروع به شعار دادن كرد، به محض ورود اتومبيل، پليس كه از قبل آماده بود، به دانشجويان حمله برد و با كمك گارد مستقر در اطراف دانشگاه، اجتماع قانوني دانشجويان را بر هم زد، دانشجويان را به خيابان ريختند، درتمام خيابانهاي اطراف دانشگاه به تعقيب آنان پرداختند، پس از چندي چند كاميون ارتشي مسلح براي نمايش قدرت در خيابان شاهرضا به حركت درآمد. آنروز همه را از دانشگاه به فشار بيرون كردند و درها را بستند.
سرانجام اين دسايس به داخل منزل دانشجويان در كوي دانشگاه ” اميرآباد ” هم كشيده شد. انتقال دختران به داخل كوي پسران (لازم است متذكر شويم كه علت مقاومت و مخالفت شديد در برابر اين عمل اطلاع از توطئه شوم و حساب شده اي بود كه ميخواست بوسيله عواملي در سايه اين اختلاط در خوابگاه اشاعه فساد نمايد)، نامساعد بودن شرايط غذايي، فشار شديد پليسي در محوطه كوي، باعث شد كه دانشجويان به اعتراض برخيزند، ولي اين امر گذشته از آنكه سودي نبخشيد، فشار پليسي را روز بروز زيادتر كرد، بالاخره منجر به حمله وحشيانه و كشتار بي سابقه پليسي روزهاي پنجشنبه 11 و جمعه 12 خرداد شد.
جريان از اين قرار بود كه پس از حمله به دانشجويان دختر ساكن كوي و تهديد آنان بوسيله پليس، قرار بر آن گذاشته ميشود كه دانشجويان براي مذاكره دردفتر سرپرستي كوي جمع شوند، اينبار با حمله پليس ” گارد دانشگاه ملي، گارد دانشگاه تهران و پليس تهران ” و با يورشهاي پياپي، و در آخر با حمايت ارتش و با استفاده از گاز اشك آور و تير اندازي با سلاحهاي سبك و سنگين، بي نتيجه بيابان ميرسد، سپس با شكستن درب اطاقها بطور وحشيانه اي به ساكنين اطاقها حمله ميكنند، اموال دانشجويان را خرد و زير و رو مينمايند و اموالي ” پول و ساعت و. . . ” را نيز به غارت ميبرند، و كوي دانشگاه را به ويرانه اي تبديل ميكنند، و شبانگاه ساعت يازده و نيم ” ساختگي ” همه دانشجويان دختر و پسر ساكن كوي را بيرون ميكنند. در آن شب اغلب دانشجويان دختر و پسر ” همه ساكنين كوي شهرستاني هستند و جائي براي اقامت كه حق طبيعي هر موجود ذي حياتي است ندارند ” دركنار خيابانها و پاركها ميخوابند، فرداي آنروز با تخليه اجباري همه را از كوي بيرون كرده و درها را مي بندند، در اين حمله كه بيش از سه هزار دانشجوي دختر و پسر ساكن كوي مورد هجوم بوده اند، تعداد زخميها بر طبق تحقيقاتي كه تاكنون انجام گرفته حدود 350 نفرميباشد كه دست و پاي تعدادي از آنها قطع شده است. تعدادي گرفتار، و عده اي مفقود الاثر شده و فعلاٌ خبري از آنها در دست نيست و بعيد نيست كه از ميان رفته باشند، پس از اين آوارگي درهاي دانشگاه را هم تا يك هفته به روي ما دانشجويان بستند و اكنون هم ما را جز در جلسه امتحان به درون دانشگاه راه نميدهند.
اينك پس از تقديم اين گزارش مختصر، استدعا داريم، كه صداي مظلوميت ما را بگوش هر كه انسان است، و درد انساني دارد، رسانده ومجامع ذي صلاح بين المللي چون ” يونسكو و. . . . . ” را از حال ما باخبر سازيد. باشد كه ديگر نتوانند پس از اين همه خفقان و فشار و حمله و كشتار و شكنجه، در وسايل ارتباط جمعي شان، هر گونه كه ميخواهند، مارا معرفي كنند.
با تقديم احترام و به اميد بذل توجه فوري و شايسته
دانشجويان دانشگاه تهران
رونوشت جهت اطلاع به كانون وكلا ارسال گرديد.
