بيانيه نهضت آزادي ايران به مناسبت گسترش اعتصابها
بسمهتعالي
جنبش دوساله اخير ملت ايران، در روند تاريخ مبارزات حقطلبانه اين مردم، حلقهاي تعيينكننده و وارث نهضتهاي گذشته و ريشهدار به شمار ميرود ولي اين گستردگي و عمق و شدت آن از همه آنها بسي بيشتر و رنگ و صبغه اسلامي جنبش نمايان است و سرعت تحول و پديدههاي نوظهور آن امتيازي خاص دارد.
يكي از پديدههاي جالب اين جنبش، ورود ناگهاني و همهجانبه كارمندان دولت و مؤسسات رسمي و خبري در صحنه مبارزات ملي است كه از دو ماه قبل با اعتصاب كارمندان بانك مركزي آغاز گرديد.
اگر خواستههاي اعتصابكنندگان در آغاز مادي و صنفي بود و دستگاه جبار ميخواست در آنها دخالت كرده اعتصابهاي كارمندي و كارگري را در همان جهت محدود صنفـي و ايجاد تنگنا براي مبارزه پيش ببرد و احياناً برخي ديگر را هم به چنين اعتصابهائي بكشاند. ولي اين توطئه در نتيجه آگاهي و رشد اجتماعي اعتصابكنندگان خنثي گرديد و خواستهها عمومي شد و رنگ سياسي به خود گرفت.
* * *
بيدار شدن وجدان مبارزه در اين قشر عظيم از هموطنان ما، بدنبال ساير قشرها، كه قبلاً خواسته و نخواسته با دستگاه استبداد همكاري داشتند و در تبليغات و صدماتش با مردم شريك بودند، و پا گذاردن آنان به ميداني كه سالها است مردم ديگر ايران در صفوف و شئون و سنين مختلف محروميتها و سختيها و شكنجهها را به جان ميپذيرند و قربانيان بيشماري ميدهند، پيشدرآمدي مبارك است و از پيروزيهاي بزرگ نهضت محسوب ميشود. باز شدن چنين صفحه تازه و درخشاني در مبارزات ضداستبدادي و اختناق و فساد، به همه گروهها و قشرهاي ديگر مردم اميد ميبخشد و جا دارد كه صميمانه از همرزمان خود قدرشناس و سپاسگزار باشيم.
* * *
در حقيقت مسئولترين و مؤثرترين گروه، در قيام حقطلبانه و آزاديخواهانه ـ پس از كارگران ـ همان كارمندان دولت هستند كه از صندوق ملت زندگي ميكنند و از جمله روشنفكران و آگاهان هستند و با خودداري از اجراي دستورهاي خلاف حق و قانون و با اعتصابهاي بهجا، مؤثرتر از دانشجويان و بازاريان و كاركنان بخش خصوصي دست دولتها را در اعمال استبداد و دزدي ميبندند و پشت دستگاه را به خاك ميرسانند.
اعتصاب در حقيقت، شمشير دو دمي است كه اگر بر پايه اغراض شخصي و صنفي صورت گيرد و بياعتنا به هدفهاي ملي و برنامههاي سياسي باشد، به صورت حربهاي برنده و بهانهاي دنياپسند در دست رژيم توطئهگر براي انحراف و شكست مبارزه قرار ميگيرد، و به جاي دولت و دستگاه كمر ملت را خواهد شكست. اعتصاب نيرومندترين قدرت را در اختيار كارگران و كارمندان، چه در برابر مظالم دستگاه و چه در برابر منافع ملت قرار ميدهد.
اعتصابهاي بيحساب و بيرهبري كه به تنگاهاي زندگي اهالي و قحطي نيازمنديهاي حياتي از قبيل آب و نان و برق و بهداشت منجر گردد، آتشي ميشود كه دود آن پيش از دولت به چشم ملت ميرود.
بخصوص در مبارزه ضداستبدادي دراز مدتي از نوع نهضت فعلي ايران، اعتصابكنندگان لازم است هوشياري و فداكاري به خرج داده در جهت فشار عملي و تبليغاتي بر دستگاه سير نمايند. زيان آني و آتي آنها به مملكت و مردم در حداقل ضروري باشد.
اعتصابهاي ايدئولوژيك و مبارزاتي دنيا بيشتر در حكم چكش تهديد و ضرباتي ميباشد كه بر رگهاي حساس حريف وارد ميشود و قدمبهقدم او را به تسليم كلي وادار ميسازد نه آنكه فلجكننده فعاليت و سياست گردد و خستهكننده ملت.
* * *
از طرف ديگر، افراد ملت و مردم مملكت نيز شايسته است و بايد با برادران و خواهران كارگر و اداري خود، در ثمربخشي اعتصابها هماهنگي كرده نه تنها آماده پذيرفتن مشكلات و محروميتهاي ناشي از آن باشند، بلكه با توصيه همگان به صبر و مقاومت و به تأسيس صندوقهاي امدادي و تشكيلات تعاوني همانطور كه مرجع عاليقدر آيهاللهالعظمي خميني نيز توصيه فرمودهاند، امكانات را برادروار تقسيم و خسارتهاي وارده به اعتصابكنندگان و جنگزدگان را جبران كنند.
در عصري كه انسان آزمند و انحصارجو در هنگام تنگي و سختي به حرص و مصرف بيشتر رو ميآورد، لازم است به همگان سفارش كنيم كه خود را آماده مشكلات و سختيها كنيم و از زندگي مصرفي و تنپروري بپرهيزيم كه اين نوع زندگي جز خسران و زيان حاصلي ندارد و انسانهائي پيروزاند كه با داشتن ايمان به مبداء و منشاء قدرت لايزال پروردگار و عمل صالح و شايسته و بجا يكديگر را به حق و بدنبال آن به صبر و استقامت سفارش ميكنند. بيش از پيش در روزگار سختي و مشكلات احساس همبستگي بيشتري كنيم و خود را از افراد يك خانواده به شمار آوريم كه:
والعصر انالانسان لفي خسر الاالذين آمنوا و عملواالصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر
نهضت آزادي ايران
19/ آبان/1357
