كارگران و زحمتكشان
يازدهم ارديبهشت ماه امسال مصادف با روز اول ماه مه و جشن بينالمللي كارگران است. اول ماه مه مظهر مبارزه براي زندگي بهتر و همبستگي جهاني كارگران است.
در چنين روزي در سال ۱۸۸۶ ميلادي كارگران شهر شيكاگو با شرائط غير انساني و نامناسب كار و بخاطر كسب حقوق خويش دست به تظاهرات عظيمي زدند اما بر اثر دسيسههاي كارفرمايان صفوف كارگران از هم پاشيده شد و گروهي فراوان كشته و عدهاي زنداني و رهبران كارگران پس از محاكمه اعدام گرديدند. سال بعد خيانت كارفرمايان افشا و چهرههاي آنان نمايان و معرفي گرديد و موجي از خشم و تنفر و ناراحتي در جهان برانگيخت. سه سال بعد از آن واقعه كنگره بينالمللي كارگران در شهر پاريس در روز اول ماه مه ۱۸۸۹ تشكيل شد. در اين روز كه مصادف با برگزاري يكصدمين سال انقلاب كبير فرانسه و افشاء خيانت كارفرمايان شهر شيكاگو بود تصميم گرفته شد آنرا همه ساله جشن بگيرند و براي اعلام خواستهاي صنفي و ديگر مطالبات اجتماعي تظاهر كنند و نيروهاي خود را بسيج نمايند. از آن تاريخ به بعد كارگران هر كشور بسته به موقعيت و امكانات خود اين روز را جشن ميگيرند. در بعضي ممالك اين روز رسما عيد عمومي تلقي ميگردد و در برخي فقط مختص كارگران است.
و اما ايران… گرچه ايران طبق مقاوله نامههاي كنفرانس كار ژنو نميتواند اين روز را ناديده بگيرد ولي عملا كارگر ايراني نميتواند چنين جشني را برگزار كند. زيرا آنجا كه استبداد و محروميت و اختناق هست جاي شادماني نيست. كارگر ايراني بايد مبارذزه كند و هنوز فداكاري زياد لازم است تا اين وضع آشفته و اسف بار ساماني بگيرد. در مملكتي كه هيأت حاكمهاش با دروغ ميخواهد همه مردم و بويژه دو قشر مولد (كارگر و دهقان) را افسون كند چه جاي نشاط است؟ در آنجا كه مزد متوسط روزانه كارگران معدن ۶۰ ريال است و وزارت صنايع و معادن با آنهمه زرق و برقش جرأت اعلام مزد متوسط ۲۲۰۰۰ هزار كارگر كوره پز خانه را از فرط ناچيزي نداردـ در آنجا كه دولتش از وجود هزاران زن كارگر كه در انبارهاي تاريك و نمناك خراسان و آذربايجان جان ميدهند و كرك پاك ميكنند خبر ندارد ـ و بالاخره در مملكتي كه در يكي از شهرهاي بزرگ و پرجمعيتش فقط يك زن كارگر بيمه وجود دارد و در منطقه نفت خيزش كارشناسان بيگانه زندگي افسانهاي دارند و كارگران ايران در حصيرآباد آبادان خون دل ميخورند ـ آيا هيچ ايراني ميتواند شاد باشد و آرام گيرد؟
كارگر ايراني نميتوان ساكت بنشيند و به گفتههاي بياساس وزير كار كه در پشت تريبون مجلس ميگويد «اعتصاب در هيچ جاي دنيا براي كارگران قانوني نيست» گوش كند. اصولا كارگر ايراني فاقد پناهگاه است و از هرگونه حق تجمع و داشتن سنديكاي سالم و اصيل براي تامين بهبود ـ و ادامه زندگي محروم است. و حتي سنديكاهاي ساختگي را نيز لانه سازمان امنيت كردهاند. وزارت كار كه ميتواند و بايد بهترين حافظ حقوق كارگران باشد در ايران عامل اجراي مقاصد استعمارگران داخلي و خارجي است. همين وزارت كار كارگران شريف و مسلمان ما را بجرم اعتراض به غصب حقوق خود با اتهامات ناروا به زندان ميفرستد و آينده آنها و خانواده شان را تار ميسازد. بقول حضرت آيتالله خميني «در اين مملكت هزاران نفر (از همين طبقه) در همدان و ساير شهرستانها از سرما ميميرند. آيا چه اقدامي براي جلوگيري از اين همه تلفات شده است».
تبليغات و مقاله خواني در راديو كه براي كارگر نان نميشود ـ فرهنگ و بهداشت نميشود. اكنون كه پيش از يكسال از تاريخ تصويبنامه سهيم شدن كارگر در سود ويژه كارخانه ميگذرد چه قدم مؤثري در راه بهبود وضع زندگي كارگر ايراني برداشته شده است؟ و چه تحولي صورت گرفته است؟ مگر با حقايق عالم و واقعيات زندگي يك اجتماع ميشود بازي كرد؟
در اين كشور يك سرمايه دار وابسته بخارج سالي تنها ۱۵ ميليون سود از يك امتيازش ميبرد و ارز كشور را خارج ميكند و باداشتن چندين امتياز ديگر از اين قبيل چه براي كارگران ميماند؟ كارگر با كارفرمائي كه براي حفظ نفع خود و مصون ماندن از هرنوع تعرضي تعدادي از سهام كارخانه را افتخارا به دربار وا ميگذارد چه ميتواند بكند؟
با اينحال مسئله كارگر يكي از مسايل جامعه كنوني ما است. آنچه مهم است اصولا وضع مزدوري در ايران است. مزدور بمعناي اعم. در ايران همه جا سخن از بدبختي است ـ در اداره و بازار و كارخانه و…. تعداد سرسام آور بيكاران و شيوع روز افزون بيكاري مخفي حتي از مسئله كارگر و بدبختيهاي او هم مهمتر است.
رواج دلال بازي براي مبارزه با اينهمه نابساماني و نجات اقتصاد ورشكسته ايران كاري از پيش نميرود.
آنجا كه وارداتش از نظر حجم و قيمت ۶ برابر صادراتش هست حاصلي جز فقر و بيكاري ندارد.
براي از بين بردن عوامل بدبختي ايران بايد جنبشي بشود ـ جنبشي عظيم و قاطع و خوشحاليم كه چنين تحركي در جامعه ما در زمينههاي مختلف بوجود آمده است. هشياري و فداكاري مراجع عاليقدر روحاني و مردم مسلمان ايران به پيروي از تعليمات حياتبخش اسلامي ضامن پيروزي اين جنبش است. كارگران مسلمان ايران در پيشبرد اين نهضت مقدس سهم بسزا دارند.
پيروزي كارگران ايران را در همگامي با ملت قهرمان ايران در مبارزه عليه ظلم، و استبداد خواستاريم و اميدواريم كه با تشكل همه جانبه و هشياري بيشتر و مجهز شدن به سلاح تشكيلات روزبروز به هدف نزديكتر شويم.
درود فراوان به مراجع عاليقدر و مجاهد حضرت آيات الله خميني و ميلاني و شريعتمداري.
درود فراوان به مظهر مبارزات ضد استعماري شرق جناب آقاي دكتر محمد مصدق.
سلام گرم به سران دلير و فداكار نهضت آزادي ايران حضرت آيتالله طالقاني و آقايان مهندس بازرگان و دكتر سحابي استادان دانشگاه و ديگر رزمندگان كه اكنون در دادگاه تجديد نظر محاكمه ميشوند.
سازمان كارگري نهضت آزادي ايران
