دولت با «ناهماهنگی میان امکانات و نیازها» چه خواهد کرد؟
دکتر غلامعباس توسلی
روزنامه شرق
مورخ 20 شهریور ماه 1396
کلیدیترین و درعینحال مهمترین چالش پیشروی دولت دوازدهم، «ناهماهنگی بین امکانات و نیازها» در بدنه اجتماع، فضای سیاسی و شرایط اقتصادی کشور است و به نظر میرسد مطالبات تمامی گروهها- نه فقط آنها که در انتخابات اردیبهشتماه به آقای روحانی رأی دادند، بلکه کلِ افراد جامعه- در برطرفسازی همین عدم تعادل یا ناهماهنگی موجود خلاصه شود. برایناساس، پرداختن به اولویتها و مسائلی که این دولت پیشرو دارد یا ناخواسته با آن روبهرو خواهد شد، از جدیترین فعالیتهایی است که باید بهفوریت به آن پرداخته شود:
یک) بیشک اصلیترین اولویت دولت در چهار سال پیشرو، پرداختن به مسائل اجتماعی است چراکه به نظر میرسد جامعه برای برآوردهكردن نیازهای خود و عبور با سعهصدر از مشکلات و موانع توسعه، به ساختاری منسجم و آرام نیازمند است و این دو جز با حل مسائل اجتماعی به دست نمیآیند. در میان مسائل مهم اجتماعی، به نظر میرسد که بیشتر و بیشتر با مسائل جوانان و زنان مواجه شویم. این دو گروه قطعا در چهار سال آینده خبرسازترین گروه خواهند بود؛ این دو گروه در منشور حقوق شهروندی که از سوی دولت تهیه و ابلاغ شده است مورد توجه قرار گرفتهاند و از سوی دیگر، هنوز با چالشهایی در زمینه عدالت و برابری و استفاده مساوی از امکانات و منابع مواجهاند. اینکه در برخی از شهرستانهای کشور، زنان با جمعیت صددرصدی در انتخابات شرکت کردهاند خود نشان از بالندگی آنها و ورودشان به کارزار عدالتخواهی دارد و این روند میتواند سالهای پیشرو را در حوزه زنان، به مقطعی مهم و سرنوشتساز بدل کند.
دو) اگر قرار باشد مطالبات پنهان در لایههای جامعه را از دهان مردم بشنویم، بیشک آنها موضوع «معیشت» را بهعنوان اصلیترین چالش خود اعلام خواهند کرد چراکه معتقدند بسیاری از مسائل و مشکلات ریشه در چالشهای اقتصادی جامعه دارد و بههمینخاطر از دولت و نهادهای مسئول توقع دارند حل مسائل اقتصادی را در اولویت برنامههای خود بگذارد. به اعتقاد من در حوزه اقتصادی باید علاوه بر زمینهسازی برای فراهمکردن امکانات حل مسئله، ابزارهای اجرائی آن نیز در دست نهادی قرار بگیرد که در این زمینه از سوی مردم مسئول شناخته میشود. شاید به این شکل بتوان در معیشت مردم شاهد حصول بهبودی بود.
سه) بهعنوان فردی که سالها با دانشجویان و فضاهای دانشگاهی در ارتباط بودهام باید به مسئله مهم دیگری نیز اشاره کنم که به نظر میرسد در میان اولویتهای عمومی جامعه تاحدی نادیده گرفته میشود اما سایه آن بر سر حوزههای مختلف سیاسی، اقتصادی و فرهنگی میافتد. ما در کشور شاهد عدم هماهنگی میان رشتههای دانشگاهی و نیازهای خاص ایران هستیم. این مسئله باعث شده که با صرف انرژیهای فراوان مالی، زمانی و امکانی، در دل جوانان این کشور برای سازندگی امیدهایی به وجود بیاید اما به پاسخ روشنی ختم نشود.
