بازنشر – توضیح دکتر ابراهیم یزدی درباره گزارش بیبیسی
با عنوان «پیام محرمانه آیتالله خمینی به کارتر»
بیبیسی فارسی گزارشی منتشر کرده که در آن با استناد به اسناد محرمانهای که اخیراً در آمریکا از حالت محرمانه خارج شده، ادعا شده است آیتالله خمینی در پیامی که هفتم بهمن ماه ۵۷ به کارتر به صورت محرمانه فرستاده است، از او خواسته تا با نفوذی که در ارتش شاه دارد مانع از اطاعت ارتش از بختیار و انجام کودتا توسط ارتش شود و از آن سو آیتالله[امام]خمینی قول میدهد تا مردم را آرام کند تا به آمریکاییهای موجود در ایران آسیبی نرسانند. از آنجا که در این گزارش از «ابراهیم یزدی» به عنوان یکی از رابطان آیتالله[امام]خمینی با آمریکا سخن به میان آمده است، دکتر ابراهیم یزدی توضیحاتی در این خصوص به شرح ذیل ارائه کرده است:
در این گزارش پس از یک مقدمه کوتاه خبرنگار محترم آورده است:
۱- «بنا بر اسنادی که به تازگی در آمریکا از حالت طبقه بندی خارج شده است، رهبر انقلاب چند روز پیش از آنکه از نوفل لوشاتو به تهران برگردد – در روز ۲۷ ژانویه ۱۹۷۹ (هفتم بهمن۱۳۵۷) – به دولت کارتر پیام شخصی محرمانهای میفرستد که در آن از یک طرف به طور تلویحی تهدید به اعلان جهاد میکند و از طرف دیگر دست دوستی و همکاری به سوی کارتر دراز میکند.»
این سخن نادرستی است. اولاً آقای خمینی پیام شخصی برای کارتر نفرستاد بلکه این کارتر بود که پیام فرستاد و آقای خمینی به پیام او جواب داد. ثانیاً مبادله این پیامها برای اولین بار توسط گاری سیک، عضو شورای امنیت ملی آمریکا در دولت کارتر، در کتابش Sick, Gary ; All Fall Down. American’s Tragic Encounter With Iran. New York; Random House,1985 منتشرشد. ترجمه مطلب گاری سیک در باره مبادله پیامها توسط مرحوم سرهنگ نجاتی در کتابش: تاریخ بیست و پنجساله ایران – ازکودتا تا انقلاب، جلد دوم انتشارات رسا ۱۳۷۱، ص ۲۷۸ بطور کامل آمده است. گزارش گاری سیک از تماسهای دیپلماتیک در پاریس و مبادله پیامها ناقص و بعضاً یک جانبه با مقاصد خاص بود. بنابراین با درخواست شادروان سرهنگ نجاتی،متن کامل پیامهای کارتر و دولت آمریکا به آقای خمینی و پاسخهای ایشان را که بطور کامل در دفتر روزانهام در دوران فعالیت در نوفل لو و همزمان با دیدارها و مبادله پیامها، نوشته بودم، در اختیار آقای نجاتی گذاشتم که در همین جلد از کتاب ایشان( ص۲۸۸) آمده است. متن کامل تماسهای دیپلماتیک در نوفل لو شاتو در جلد سوم خاطراتم:«شصت سال صبوری و شکوری- ۱۱۸ روز در نوفل لو شاتو» آمده است.
۲– آنچه در گزارش خبری بی بی سی آمده است خلاصه ناقصی از پنجمین و آخرین پیام مبادله شده است.در این خبر به نقل از آقای خمینی آمده است که:«… ما با آمریکاییها هیچ دشمنی خاصی نداریم….». در حالی که درمتن اصلی پیام آمده است:« ما با مردم آمریکا هیچ دشمنی خاصی نداریم….»
۳– در آخرین هفتههای قبل از پیروزی انقلاب،رهبران انقلاب، نه از دو کانال،که در گزارش خبری آمده است، بلکه از سه طریق با مقامات آمریکا مذاکره میکرده اند، در ایران از جانب شورای انقلاب آقایان مهندس بازرگان، دکتر سحابی و آیت الله موسوی اردبیلی با سولیوان و استمپل، کارمند سفارت؛ آقای دکتر بهشتی مستقیماً با سولیوان در تهران و سوم از طریق زیمرمن در پاریس با آقای خمینی.
۴- برخلاف آنچه در این گزارش خبری آمده است من هیچگونه تماسی با وزارت امورخارجه آمریکا در دوران قبل از انقلاب نداشتهام. تنها پس از انقلاب بنا بر وظیفهام به عنوان وزیر امور خارجه با مسئولان سفارت آمریکا در تماس بودهایم.
۵– بر خلاف این گزارش خبری در جریان اشغال ستاد مشترک ارتش ایران در غروب روز ۲۲ بهمن و پیروزی انقلاب، مرحوم دکتر بهشتی همراه تیمی که ازجانب امام برای نجات امیران ارشد ارتش و مستشاران نظامی آمریکا (از جمله ژنرال فیلیپ گست) رفته بودم، حضور نداشت. آیتالله مهدوی کرمانی همراه ما بودند و مقامات آمریکا اشتباهاً ایشان را دکتر بهشتی تصور کردهاند.
۶– آقای شهریار روحانی نماینده و سخنگوی آقای خمینی نبود. کارمندان سفارت ایران در واشنگتن پس از اخراج اردشیر زاهدی، سفیر شاه، با ما در پاریس تماس گرفتند و ضمن گزارش کارشان در خواست رهنمود کردند.
آقای خمینی طی حکمی به آقای دکتر جلیل ضرابی، از پزشکان برجسته ایرانی در آمریکا، ماموریت دادند تا با کمک هیأتی سفارت را اداره کنند. این هیأت پس از انتصاب آقای دکتر سنجابی به سمت وزیر امور خارجه اداره سفارت را به کاردارجدید تحویل و استعفا داد.
