که یاران فراموش کردند عشق
علی ملک پور
منبع: روزنامه آرمان ملی
مراکز رسمي همچون دفترسلامت خانواده و جمعيت وزارت بهداشت اعلام کرده که بيش از 13 ميليون جوان مجرد در ايران داريم.اين شهروندان مجرد که درسن ازدواج هستند، امکان ازدواج به دليل هزارويک مشکل برايشان فراهم نيست، يا بههردليلي عطاي ازدواج را به لقايش بخشيده وبعضا به تجرد قطعي رسيده و شايد تا آخرعمرازخيرازدواج بگذرند. درطرف مقابل رسانههاي دولتي همچون صداوسيما، نمايندگان مجلس، کارشناسان سازمانهاي مربوطه و… دائم هشدارميدهند که جمعيت ايران با سرعت قابل توجهی به سمت پيري و سالمندي درحرکت است. ازدواج کم شده و زاد و ولد و فرزندآوري نقصان گرفته واگر ديربجنبيم، امنيت ومنزلت ايران و ايراني کم ميشود! البته بر کسي پوشيده نيست که برخي از اين افراد دو واحد درس جمعيت شناسي نخوانده، ولي به اندازه 10 واحد توصيه و تحليل ميدهند. اگر کسي در اين مملکت، به معناي واقعي نگران کاهش جمعيت است، اولا بايد ثابت کند که از نظر علمي حد متناسب جمعيت براي اقتصاد و سطح توسعه ايران چه ميزان است، و ثانيا اگر - بهزعم آنها- درشرايط حال يا آينده با کمبود جمعيت يا پيري جمعيت مواجه خواهيم شد، پس چرا در جهت تسهيل ازدواج،برنامهريزي و اقدامي صورت نميگيرد؟
درهرحال، وجود 13 ميليون جمعيت مجرد، نشان ازبحران ازدواج و خانواده در کشوردارد، نه ازآن رو که چرا اين ميزان از جمعيت ازدواج نکردند که به افزايش جمعيت يا فرزندآوري ايران کمکي کرده باشند، بلکه مهمتر ازآن بحرانهاي روحي و آسيبهاي اجتماعي پيامد تجرد جوانان درسن ازدواج است. از نطر نگارنده اين سطور، اين پيامد، مهمتر از ايده افزايش جمعيت ايران است که درحال حاضر مبناي دقيقي ندارد و متخصصان علوم اجتماعي فعلا توصيهاي براي آن ندارند. در اين شرايط افزايش جمعيت حتي ميتواند به محيط زيست و طبيعت نحيف و کم آب ايران فشار مضاعفي وارد کند و علاوه برآن، در شرايط ضعف زيرساختهاي اقتصاد و توليد و اشتغال، هرنوع افزايش جمعيت به معني افزودن برشماربيکاران و فقرا درآينده است. کاهش نرخ تولد درسالهاي اخير تاييد همين پيش بينيها ازجانب شهروندان است. زوجهاي جوان مطمئن نيستند که تعدد فرزند درآينده موجب نگراني خانوادهها نخواهد بود.
در اين بين کارگزاران و مسئولان بهتراست کارجمعيت و سامان بهينه آن را به اهل فن و متخصصان واگذار نمايند و پيش از آنکه نگران کاهش جمعيت يا پيري جمعيت ايران باشند، نگراني از اُفت کيفيت زندگي شهروندان، به ويژه جوانان را دنبال کنند. آنان که نگران پيري جمعيت ايران هستند بايد به صراحت به اين پرسش اساسي پاسخ دهند که براي تدارک و تسهيل ازدواج جوانان سرزمين خود چه کردهاند؟ آنها طبعا در سيئات ناشي از تاخيرو يا تعطيل نسبي ازدواج در ايران مقصرند. ازدواج با نصيحت و حکايت در فوايد نکاح رونق نميگيرد، ازدواج فرصتي براي پويش و تحول مبارکي است که انسانها بر حسب نياز طبيعي و رشد اجتماعي خود بدان گرايش دارند، به شرطي که دولت و ملت هزينه ازدواج را چندان بالا نبرند که جوانان ما مجبور شوند در وصف عشق و ازدواج بگويند:«دست ما کوتاه و خرما بر نخيل!» گويا در ايران امروز نرخ همسرگزيني و هزينه ازدواج و تشکيل خانواده چنان بالا رفته است «که ياران فراموش کردند عشق!»
